"Dünyada sadece tek bir şey kötü yürekli bir insana karşı durabilir. O da başka bir insandır. Ayıbımızda yatar şerefimiz. Sadece bizim ruhumuz, kötülüğe açık olan ruhumuz, onu yenmeye muktedirdir.” ― Ursula K. Le Guin, En Uzak Sahil
Uzun uzun yorum döşemeye hiç gerek yok valla. Canbaba’yı Ayyaş Buda ile tanıdım ve sevmiştim. Kitaba gözüm kapalı güvendim, yanılmadım. Bana göre akıcı bir anlatımı vardı. Elime aldığımın ertesi günü bitmişti bile. Hoş aynı gün içinde bile bitebilirdi iş güç olmasaydı. :) Konusuna detaylıca değinmeden kitabı şöyle bir anlatacak olursam: İslamiyet ve Yunan Mitolojisinden harmanlanmış öğelerle tanıdık dokular karşılıyor bizi kitapta. Tek bir yaratıcı ve onun yaratmış olduğu Tanrılar, muskalar, cinler, ney ile üflenerek dokunan tılsımlar ve daha neler neler.
Sıkmadan, tempoyü düşürmeden anlatıyor yazar. Zaman zaman geçmişe, Osmanlı dönemine gidip kitabın temelini oluşturan tılsımının yaratılışını okuyoruz, zaman zaman da günümüzde Fransız’ın tılsımın peşinde koşmasını. İlk kitap bitip de ikinciye geçtiğimiz de ise Kefenyırtan’ın artık sona ulaşmasının verdiği sabırsızlıkla muskanın süresinin dolması için Fransız ile giriştiği mücadeleyi okuyoruz.
Karanlık bir yönü olduğu kadar aydınlık bir tarafı da var kitabın.
Kitabı her açıdan sevdim ama en çok yazarın felsefesini sevdim: “İnsan kendi cehennemini kendi yaratır, yoktur cennet ya da cehennem.”
Bookstagram || Kristal Kitap (@kristalkitap)'in paylaştığı bir gönderi ()
#alıntı
“Yani,” dedi Kaptan, kelimeler arasında yolunu dikkatle seçerek, “sanırım, hatırlayabildiğim kadarıyla, biz oraya çarpmak üzere programlanmıştık.”
“Çarpmak mı?” diye bağırdı Ford ve Arthur.
“Eee, evet,” dedi Kaptan, “evet, bu da planın bir parçasıydı. Bunun şu anda tam olarak hatırlayamadığım çok iyi bir sebebi vardı. Şeyle ilgiliydi... ee...”
Ford patladı. “Siz bir yığın yararsız Allahın cezası sersemsiniz!” diye bağırdı.
“Ah, evet, işte bu yüzden,” diye gülümsedi Kaptan, “sebep buydu.”
***
“Eski ben öldü!" diye haykırdı. “Kendini öldürdü! Ölüler öyle ortalıkta dolaşıp yaşayanların işlerine karışmamalı!”
***
“Sizin tanrınız bir bahçenin ortasına bir elma koyar ve derki, arkadaşlar ne isterseniz yapın ama bu elmayı yemeyin. Sürpriz, sürpriz, elmayı yerler ve o saklandığı çalının arkasından fırlayarak ’sizi yakaladım’ der. Oysa yemeselerdi de bir şey değişmeyecekti.”
***
“Ulaşım biçimlerinin bir çoğunun sorunu diye geçirdi aklından, hiçbirinin çekilen
sıkıntılara değmemesiydi. Dünya’dayken sorun otomobillerdi. Bir yığın yapışkan, kara çamuru,kimseye zarar vermemesi için yerden toplayıp, araziyi kaplayan katrana ve havayı dolduran dumana çevirip, kalanı da denize dökmek, gibi dezavantajlar, bu vasıtalarla bir yerden bir yere daha çabuk ulaşmanın sağladığı avantajları bastırır gibi olmuştu -özellikle de vardığınız yer, muhtemelen bahsedilen dezavantajın sonucu olarak, ayrılmış olduğunuz yere çok benzer bir hale gelmiş bulunuyorsa, yani katranla sıvanıp, dumanla dolmuş ve balıklan tükenmişse.”
Yabancılık Oyunu, @misiskitap tan okuduğum en iyi kitaptı. Açık konuşmak gerekirse başta bi tereddüte düştüm. Beni neyin karşılayacağını bilemedim. Dramatik bi aile geçmişi ile hayatına devam etmeye çalışan bir kız kardeş okuyacağımı düşünmüştüm. Fakat okumaya devam ettikçe yanıldığımı fark ettim ve çok sevdim.
Spoilera girmeden konusuna dair anlatabileceğim tek şey, 4 yıl kadar önce kaybolan bir kızın tekrar geri dönüşünü, kayboluşundaki sırları ve flashbackler ile Sarah'ın geçmişini anlatıyor.
Gizemli, sırlarla dolu hikayeleri okumayı seviyorsanız, üstüne bir de "beni çok yormasın ama bu sefer, beynim allak bullak olsun istemiyorum," diyorsanız rahatça okunanan Yabancılık Oyunu'nu rahatça önerebilirim.
Instagram yorumlarına o kadar alışmışım ki artık eskisi gibi detaylı ve uzun yorumlar yazamıyorum. Ölüm Adası yorumu da öyle oldu. Kısacık bişi ama napalım artık. 😁
Ölüm Yarışı bitti. Vay be dedim sonlara doğru. Epey heyecanlıydı. Nasıl sonuçlanacağı merak ettirdi bolca. Ölüm Adası'ndan daha iyiydi bana kalırsa. Ve bi üçüncü kitap gelse ne gerek vardı denmez kesinlikle alınır okunur. 😍 Okumam bu kadar uzun sürdüğü için üzgünüm yahu. Keşke daha önce otursaymışım başına. ☹
Seriyle tek derdim kimi diyalogların yetersiz hissettirmesi. Yani nasıl anlatılır ki?🤔 Samimi gelmediği anlar oluyor karakterlerin o kadar. Bir de hurra kelimesine sinir oluyorum. 😂
